Hayatıma giren
herşeyi herkesi çok sevdim ben.
Çocukken
oyuncaklarımı çok sevdim.Annemi,babamı,dedemi ve dayımı çok severek başladım
hayatıma küçücük yüreğime onların kocaman sevgisini sığdırarak.
Büyüdükce daha
çok sevdim onları.İlkokul öğretmenimi sevmeye başladım arkadaşlarımı.Ben
büyüdükce kalbim büyüdükce sevdiklerimin sayısı da büyüdü.
Aşklarım oldu
sonra benim onları da sevdim çocuksuydu çoğu çocukca duygularla sevdim
onlarıda.Her geçen gün daha çok sevdiğim şeyler oldu,artık sevmediklerim
gibi.Sütü daha az sever oldum,kabağı sevmez oldum,terlik giymeyi sevmez oldum
ve bunun gibi bir sürü şeyi.Sigarayı sevdim alkol almayı sevdim dans etmeyi
sevdim topuklu ayakkabıları sevdim.
Sonra sevdiğim
her kişinin de büyükce değişceğini unutarak hala sevdim onları onlarda
büyümüştü oysa arkadaşlarım.Değisimlerini göremicek kadar çok sevmiştim onları
sonra onlar değişti tanıyamadığım insanlara dönüştüler.
Ailem de
büyüdükce sorunlarımız değişti o sevdiğim çocuksu hayatımdan hiç iz kalmamıştı
evimizde.Ben de değişmiştim,onlarda.Bencilleşen hayatın ortasında herşeyin
değişimini izlerken hiç cesur değildim.Bir valizim var hala her değişim de her
kaybedişte toparlayıp herşey uzaklaştığım yerlere gittiğim.
Biri vardı çok
sevdiğim.Sadece bana ait olan birini çok sevdim.Çocuksu,kadınımsı her duyguyla
bağlandım ona.Değişmicek tek şeyin o olduğuna bunca bencilliğin için asla
onlara benzemicek olacağına inanarak her gün daha çok sevdiğim.Onunla yemek
yemeği,kahve içmeyi,kavga etmeyi,ağlamayı,film izlemeyi,uyumayı herkesden ve
herşeyden daha çok sevdim.Diğer herkesin çocuksu olduğuna inanarak sevdim insan
bir kere aşık olur dedim.
Ama fark
edemediğim bir şey vardı o da değişiyordu ve ben yine göremiyordum.Zaman
geçtikce benım hissettiklerimi onun hissetmediğini anladım.Benim onunla
yaptığım şeyleri onun sevmediğini aynı hayalleri kurmadığı sevmediğimizi
farkettim.Bu sefer canımın acımasının ne demek olduğunu öğrendim.Gideni de
sevmesini,beklemesini öğrendim.Ben gidenleri bile sevdim kalan herkesi hiçe
sayarak.Sahip olamıcağım onu bile çok sevdim.
Bunca şeye rağmen
hiç değişmeyen tek kişiydi dedem.Ben hala çocuktum ve o beni hala öyle
seviyordu.Valizimi toplayıp hep yanına kaçtığım zamanlarda bile yaralarıma en
iyi gelen şeyin o olduğunu farkettim yanında hiç ağlamadığımı farkettim
herşeyden uzaklaştığımı.
Şimdi yine elim
de valizim en huzurlu olduğum yere doğru...
Hazel Şen
