Herşeyi sevdim ben.

Hayatıma giren herşeyi herkesi çok sevdim ben.

Çocukken oyuncaklarımı çok sevdim.Annemi,babamı,dedemi ve dayımı çok severek başladım hayatıma küçücük yüreğime onların kocaman sevgisini sığdırarak.

Büyüdükce daha çok sevdim onları.İlkokul öğretmenimi sevmeye başladım arkadaşlarımı.Ben büyüdükce kalbim büyüdükce sevdiklerimin sayısı da büyüdü.

Aşklarım oldu sonra benim onları da sevdim çocuksuydu çoğu çocukca duygularla sevdim onlarıda.Her geçen gün daha çok sevdiğim şeyler oldu,artık sevmediklerim gibi.Sütü daha az sever oldum,kabağı sevmez oldum,terlik giymeyi sevmez oldum ve bunun gibi bir sürü şeyi.Sigarayı sevdim alkol almayı sevdim dans etmeyi sevdim topuklu ayakkabıları sevdim.

Sonra sevdiğim her kişinin de büyükce değişceğini unutarak hala sevdim onları onlarda büyümüştü oysa arkadaşlarım.Değisimlerini göremicek kadar çok sevmiştim onları sonra onlar değişti tanıyamadığım insanlara dönüştüler.

Ailem de büyüdükce sorunlarımız değişti o sevdiğim çocuksu hayatımdan hiç iz kalmamıştı evimizde.Ben de değişmiştim,onlarda.Bencilleşen hayatın ortasında herşeyin değişimini izlerken hiç cesur değildim.Bir valizim var hala her değişim de her kaybedişte toparlayıp herşey uzaklaştığım yerlere gittiğim.

Biri vardı çok sevdiğim.Sadece bana ait olan birini çok sevdim.Çocuksu,kadınımsı her duyguyla bağlandım ona.Değişmicek tek şeyin o olduğuna bunca bencilliğin için asla onlara benzemicek olacağına inanarak her gün daha çok sevdiğim.Onunla yemek yemeği,kahve içmeyi,kavga etmeyi,ağlamayı,film izlemeyi,uyumayı herkesden ve herşeyden daha çok sevdim.Diğer herkesin çocuksu olduğuna inanarak sevdim insan bir kere aşık olur dedim.

Ama fark edemediğim bir şey vardı o da değişiyordu ve ben yine göremiyordum.Zaman geçtikce benım hissettiklerimi onun hissetmediğini anladım.Benim onunla yaptığım şeyleri onun sevmediğini aynı hayalleri kurmadığı sevmediğimizi farkettim.Bu sefer canımın acımasının ne demek olduğunu öğrendim.Gideni de sevmesini,beklemesini öğrendim.Ben gidenleri bile sevdim kalan herkesi hiçe sayarak.Sahip olamıcağım onu bile çok sevdim.

Bunca şeye rağmen hiç değişmeyen tek kişiydi dedem.Ben hala çocuktum ve o beni hala öyle seviyordu.Valizimi toplayıp hep yanına kaçtığım zamanlarda bile yaralarıma en iyi gelen şeyin o olduğunu farkettim yanında hiç ağlamadığımı farkettim herşeyden uzaklaştığımı.

Şimdi yine elim de valizim en huzurlu olduğum yere doğru...

                                                                            Hazel Şen