Bitişine binlerce
anlamlar yüklerken,affetmek için tek bir neden aradım.
Olabilirdi
yeniden sevicektim gerçi ben seni sevmişmiydim?Biz birbirimizi sevmişmiydik?Neydi
beni sana bağlayan?Tenine dokunan herkesden nefret etmeme neden olan?
Zaman benim için
uzun bir süreçti.Beklemek,seni beklemek sanki işimdi sanki amacımdı.İşsiz
kaldım gibi geliyor şimdi vazgeçmek zorundaydım ama senden.
Çok aşklar
görmüştüm ben,senin bilmediğin,çok mutlu anılarım olmuştu.Kapanmıştı ama sen
gelince hepsi.Onca aşk içinde hiç bu kadar yanmamıştı canım.
Canının yanması
kelimesi eline sıcak su dökülünce hissettiğin gibi birşey değil.Kalbinin
acıdığını hissedersin,hiç olmadık bir anda ağlamaya başlarsın ve rüyalar
görürsün sonraları uyuyamazsın.
Yanında kimse
olmaz bir de insanlar iyi gün dostudur ya daha iyi anlarsın çevrende ki
herkesi.
Sen tek bir cümle
kurdun bunca acının üstüne umutlandım yine kadınım ben umut etmeyi severim.Farkında
olmadan gülümsettin yüzümü sonra mı?Yine her zaman yaptığın gibi hayal
kırıklığı.
Bir gün eğer beni
anlarsan,dinlersen.Bilmediğin,görmediğin,hissetmediğin yüzlerce şey
anlatabilirim sana.
Seni affedebilmek
için tek bir nedenim yok can yakıcı bir nokta aslında.Bunları okusan belki sana
anlatamadıklarımı,konuşamadıklarımı tahmin edebilirsin.
Ne önemi var ki
keşke biz sevmeyi ve sadık olmayı becerebilseydik.Ama ona bile yeteneği olmayan
iki ruhumuz.Unutmadım ruhlarımız birbirine eş,senle ben hala aynıyız.Ayrı
şehirlerde olsak bile aynı geceyi sabahlarız.Sadece artık aynı beden ve aynı
kalpte olamayız.Başka tenlerde başka aşklarda yeni bir yaşam sevinci buluruz.
Hazel Şen