Sustum...
Bildiğim,gördüğüm
hiç bir şeyi anlatamadım.Sigara yaktım seninle konuşmadıkça,yazılar yazdım
sayfalarca,kabuslar gördüm...Uyandım sesini aradım,gülüşünü...
Biliyorum...
Güldün,anlamadın
garip ve tuhaf geldi sana hissettiklerim,karşılık veremedin.Bahaneler ve
nedenler arasın da ki bağlaç oldum.
Bekliyorum...
Herşeyi
kabullenip.Hissediyorum seni konuşamasam da gitmekle kalmak arasında büyük fark
vardı.Ben gidemedim.Sen hiç kendini benim yerime koymadın.Uzaklaşmalarına
mantıklı nedenler buldun ,bana ne kadar mantıksız gelse de hepsini kabul ettim.
Umuyorum...
Seni benden alan
neyse seni bir gün bana geri getirecek.Herşey o zaman daha farklı olacak sen
benim olacaksın!
Sabrediyorum...
Uzaklaştığın gibi
yaklaşmanı.Başka tenlere dokunmaktan vazgeçtiğin gün için.
Savaşıyorum...
Bilmediğin büyük
bir savaş veriyorum kendimle,geçmişinle,yaptıklarıla.Kabul edemiceğim şeyleri
kabul ettiğim için...Oysa senin teninde başkalarının dudak izi,kalbinde
başkasının izi bunları kabul etmek için savaşıyorum.Ve ben bu savaşı
kazanabilcek kadar güçlü müyüm?İşte bunu bilemiyorum sevgili.Benim misin?
Bilemiyorum.
Öğreniyorum...
Gideni sırtından
öpmesini.
Hazel ŞEN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder